anıdır :P
1 ytl
bi anımı anlatıcam sana. yoksa bir anımı paylaşmak istiyorum sevgili okuyucularım mı demeliydim. demiyorum bee defol.
şimdi şöle başlıyo. ben yurttan çıktım evime doğru yol almak için. metro-metrobüs ve otobüs üçlüsünden sonra bir de eve ulaşmak için yürümem gereken bir mesefe vardı. ki o sıcakta ve yorgun halimle yürümemek adına bir süpermarketin sağlamış olduğu bedava servisten faydalanmaya karar verdim. hızlı hızlı yürüdüm ve hareket etmesine 5 dk kala serviste yerimi aldım.
önler doluydu. arka 4lü bomboştu. en arkaya oturdum. camlar da açık sağlı sollu püfür püfür eser falan diye düşünüyorum bi yandan. saatime baktım. 3-4 dk var kalkmasına. tam böyle etrafı kolaçan ediyodum ki yere kaydı bakışlarım. bir de ne göreyim! yerde 1 ytl var. parıl parıl parlıyo..
önce tek bir hamleyle 1 lirayı elime aldım ve bana öğretilenleri sorgulamadığım için olsa gerek şoföre vermeye karar verdim. şoföre diyecektim ki;"şoför bey, bunu arkada buldum birisi düşürmüş olmalı, olur da sorarsa verirsiniz." böylece adam bana takdir eden bakışlarla bakıcaktı ama içinden ne kerizsin be kızım diye düşünecekti falan. takdir edilmeye ne açmışım. ben de acıdım sora kendime..
bu düşünceyi kafamdan savuşturmam zor olmadı. şoförün parayı cebe atacağından adım gibi emindim. kim düşen bir lirasını arardı ki. daha sonra dedim ki kendime: "onun cebine gireceğine senin cebine girisn lan ceren. bi enayi sen misin." bu düşünce de bayaa bi işgal etti beynimi. sora bundan da vazgeçtim. vicdan yaptım. yok işte bu paradan hayır gelmez falan diye düşündüm. ben böle şeylere inanmadığımı sanırdım. yanılıyomuşum onu da anladım..
gelelim üçüncü düşünceme. madem bu parayı şoföre de kendime de yar etmiyorum o zaman ihtiyacı olan birine vereyim bari diyerek, metroda güzel bir şeyler çalıp, 1 lirayı hak eden bir müzisyene gitmesi konusunda kendimle hem fikir oldum. tüm bu anlattığım beyin fırtınası 3-4 dakika sürdü. servis hareket ederken parayı değil evimi düşünüyodum çünkü. bu da böle bi anımdır. aslında 3 dakikada kişiliğimin ne kadar oturmadığını, doğru ve yanlışı bulmakta ne denli zorlandığını, ne kadar kavgacı ve kendimle uzlaşmaktan uzak olduğunu da keşfetmiş oldum. teşekkürler 1 lira! öptüm seni.
şimdi şöle başlıyo. ben yurttan çıktım evime doğru yol almak için. metro-metrobüs ve otobüs üçlüsünden sonra bir de eve ulaşmak için yürümem gereken bir mesefe vardı. ki o sıcakta ve yorgun halimle yürümemek adına bir süpermarketin sağlamış olduğu bedava servisten faydalanmaya karar verdim. hızlı hızlı yürüdüm ve hareket etmesine 5 dk kala serviste yerimi aldım.
önler doluydu. arka 4lü bomboştu. en arkaya oturdum. camlar da açık sağlı sollu püfür püfür eser falan diye düşünüyorum bi yandan. saatime baktım. 3-4 dk var kalkmasına. tam böyle etrafı kolaçan ediyodum ki yere kaydı bakışlarım. bir de ne göreyim! yerde 1 ytl var. parıl parıl parlıyo..
önce tek bir hamleyle 1 lirayı elime aldım ve bana öğretilenleri sorgulamadığım için olsa gerek şoföre vermeye karar verdim. şoföre diyecektim ki;"şoför bey, bunu arkada buldum birisi düşürmüş olmalı, olur da sorarsa verirsiniz." böylece adam bana takdir eden bakışlarla bakıcaktı ama içinden ne kerizsin be kızım diye düşünecekti falan. takdir edilmeye ne açmışım. ben de acıdım sora kendime..
bu düşünceyi kafamdan savuşturmam zor olmadı. şoförün parayı cebe atacağından adım gibi emindim. kim düşen bir lirasını arardı ki. daha sonra dedim ki kendime: "onun cebine gireceğine senin cebine girisn lan ceren. bi enayi sen misin." bu düşünce de bayaa bi işgal etti beynimi. sora bundan da vazgeçtim. vicdan yaptım. yok işte bu paradan hayır gelmez falan diye düşündüm. ben böle şeylere inanmadığımı sanırdım. yanılıyomuşum onu da anladım..
gelelim üçüncü düşünceme. madem bu parayı şoföre de kendime de yar etmiyorum o zaman ihtiyacı olan birine vereyim bari diyerek, metroda güzel bir şeyler çalıp, 1 lirayı hak eden bir müzisyene gitmesi konusunda kendimle hem fikir oldum. tüm bu anlattığım beyin fırtınası 3-4 dakika sürdü. servis hareket ederken parayı değil evimi düşünüyodum çünkü. bu da böle bi anımdır. aslında 3 dakikada kişiliğimin ne kadar oturmadığını, doğru ve yanlışı bulmakta ne denli zorlandığını, ne kadar kavgacı ve kendimle uzlaşmaktan uzak olduğunu da keşfetmiş oldum. teşekkürler 1 lira! öptüm seni.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)