hep bir senaryo vardı. bazen ezberimde bazen tökezlediğim. hep birileri vardı. bazen sırtım dönük bazense kartlar açıkken dahi tedirgindim. hep o senaryoyu oynadım. sıkılgan fakat rahattım. ne olacağını tahminde zorlanmamak güzelse de bazı bazı içimi sıkardı. senaryonun sonuna geldim. artık belirsizlikler daha çok. sadece oyuncular değil durumlar da kafaları allak bullak eden cinsten şimdi.

yeni sayfalar var evet. ama beyaz mı bulanık mı belirsizlik hep. belirsizlik kendimi bildim bileli rahatsız eder. çünkü böyle öğrendim. ezberlenen kolay değişse de öğrenileni yıkmak güç. şimdi belirsizlikle baş etme vakti. artık senaryo yok. varsa da yırtıp atıldı. artık yollar var. adamlar var. mekanlar var. hepsi iç içe. hepsi birbirinden habersiz. artık düşmeler var. hem de kaldıran olmayacağını bile bile düşmeler. kanamaları görmezden gelmeler var artık. sanki bir film izlermişçesine, sanki camekanın ardındaki bizmişçesine. artık hayat daha acımasız. artık hayat daha bir hayat..