kendim gibilerle tanışmayı istiyorum bazen. ama gerçekten benim gibi olsunlar. lafta kalmasın benzerlikerimiz. onlardan güç alırım belki yalnız olmadığımı görünce. olmaz mı ki? benim kadar hiçbir şeyde dikiş tutturamayan var mıdır? her başladığı işi yarıda bırakan? bu kadar maymun iştahlı bu kadar belirsizlik içinde biri daha var mıdır? çalışıp çabalayıp başardığını sandığı şeylere birden aynı hevesle elinin tersini gösteren var mıdır şu hayatta? bu kadar kimseye tutunamayan..
seneler sonraki halimi hayale çabalıyorum da bazen. bir evin içine tıkılmış, mutlu görünen ama mutsuz bi insan portresi.. ne karamsarmışım. finallere verelim. aslında kaçsak ya buralardan.. ama nasıl olur. iki güne kalmaz geri dönmeyi çekmez mi benim canım.

birileri var

birileri vardır. hep olur zaten. "can"ım dersin. derinlerini söyler, derinliklerine inmesine izin verirsin. ama gün gelir. sadece bir gün. öyle bir şey olur ki.. ertesi günler biraz daha anlamsızlaşır senin için. o eskisi gibi değildir çünkü. tıpkı senin de olmadığın gibi. bunu öğreten birkaç insan oldu bana. ne iyi öğretmenlermiş onlar ki bu tecrübelerle insanlara şans tanımayı öğrendim. bana jehan barbur dinleten insan sözüm sana! bu kadar zaman ya aynı kantinde, aynı konserlerde, aynı caddelerde olup da tanışmasaydık? ya hep uzaktan birbirimizi süzüp "ne havalı kız" diye çekinerek devam etseydik günlere.. sanırım bu müziğin etkisiyle birden bi duygusal hava bastırdı odama.

ve hayattan öğrendiğim bir şey daha var. çok zaman geçirdiğin insanı değil, anladığın ve benzediğin insanı tanırsın esas. sevgiyle..