art arda yaktığım sigaralarım gibi hayatım. bile bile yaptığım yanlışlarla dolu. ve bir iş gelmedikçe başıma böyle sürdürüyorum her şeyi. frene basmıyorum ama yine de korkuyorum karşıma çıkacak duvarlardan. bildiğimi okusam da eskisi gibi savunamıyorum kafamdakileri. saçma da olsa söyleyecek şeylerim olurdu eskiden. şimdi çoğu kez susmayı yeğliyorum. ne düşünürler diye de değil hayır. kelimelerin boşluktaki kayboluşlarından hazzetmediğimdendir olsa olsa. hep depresifmişim gibi oluyor blog yazılarım. sanki hiç çıkmıyorum bu ruh halinden. ama tam tersi. mutluyken yazamadığımdan olmalı. artık tekdüzelikten kurtulmak istesem de o cesareti bulamıyorum kendimde. memnun olmadığım şeyleri değiştirmeyi göze alamıyorum. kaybedecek şeylerim de yok halbuki. yine de beceremiyorm. 

şu kayığı suya indirmem lazım artık biliyorum. suyu görünce kendi kendine bile gidecek. rüzgar da yardım eder hem. ha bi de anne ve babamı çok seviyorum ben.