skt

ne zaman umut gitmeye karar verse, durdurmak lazım. iyisi mi yenilik yapalım. saçımızı boyatalım mesela, yok olmadı mı alış veriş yapalım. ya da yeni bi insana sığınalım. o değil de hayat en çok insanlar konusunda yanıltmıyor mu. ciddi bir konu bu sanki. insanlar mı çok yanıltır, biz mi yanılmaya meğilli? yoksa aslında görmüyoruz da bakıyor muyuz. nasıl en başa dönülür ki? o kadar yol almışken nasıl hoop sil baştan? inan midem kaldırmıyor bazen. çünkü yeni değil. o yüzden umutlu da değil zaten. eskiden beri hep aynı. birileri geliyor ve gidiyor. gitmeseler ya? çok mu zor iki insanın birbirine katlanışları? çok mu dramatik birinin aldırmaması.

gerçekten, yürekten söylemiştim o "gitmeseler ya"yı. çünkü geriye bakınca her bir zerresi acı vermeye başlıyor. önce fark ettirmiyor. her şey aynı gibi. ama sonra o anılar var ya hani kafanı dolduran. aman da aman gelince gitmek bilmiyorlar.

iste iste, çok iste. elinden gelenin en iyisini yap. hani hayatta hep en iyisini yaparız ya. "elimden gelenin en iyisini yaptım." biliyor musun bazen en iyisini de yapsan olmuyor, olamıyor.
farkında değiliz ama üzerlerimizde yazan son kullanma tarihleri var bence.
kutularımıza bakıp çöpe atıyorlar. ee haklılar. zehirlenmemek herkesin hakkı.
dikkat edin siz de atın. aman ha!

aslında.. yani bazen.. yokken daha berraksın sen. yokken daha kendinsin hatta.ve yokken daha kolay kaçışlar.

çaresiz kalır da insan. bu kadar da kalmaz. bu kadar da ne yapacağını bilememezlik.. garip değil mi gerçekten. o da insan. senin gibi. benim gibi..

çaresiz kalır da insan.. bu kadar da değil. bu kadar soru işareti neden, niye, kime?

nasılsa almak istediğimiz cevaplar yoksa onun anlamı da yok. nasılsa hayaller hep tersine.