sürü hedef koyup onlar için delice savaşmaya lüzum yok. aslında en saf ve gerçeği anlık olanı. onlar çoktan keşfettiler. bi de biz bunu kalın kafalarımıza sokabilsek ya. hayatın ne denli kısa olduğunu şu üç günlük dünyda büyük hedefler ve büyük hırslar uğruna savaşmamayı, ve sakinliğin, öylece durup etrafa boş gözlerle bakmanın sonuçlarını da göze alabilsek ya. olmuyo ama di mi? olmaz yani. düzeni bozan sevilmez. ve sevilmemek insana en çok koyanlardandır. sevilmek için yaşamıyo muyuz sanki. gerçekçi olun.hiç rüya görmüyorum ben. çok uzun zaman oldu. bu bi sorun mu. çok mu kapıldım hayata. hayallerim geride mi kaldı. yine yetişebilirler mi birbirlerine acaba. hayal etmeden yaşanmıyo gerçi. hep daha fazlasını istediğimizden olabilir mi. daha iyi, biraz daha iyi, en iyi.. tabi en iyi varsa. bence yok. çünkü tatmin olan bi yaşam formu tanımıyorum. yaradılış herhalde. belli kalıplara takılmadan yazmak pek hoş he bi de somewhere over the rainbow dinliyim şimdi üstüne iyi gider bu yazının.
2 yorum:
somewhere over the rainbow acılır anıden dınlenır bu yazıyla tekrardan tekrardan.. anılar mı o sarkının uzerıne yuklenıyor yoksa o mu anıları yaratıyor çözemıyorum ben bu dunyada.. ama üzüyor,mutlu ediyor,hayal kurduruyor, seni silkeleyip alıyor bambaşka bir dünyaya.. somewhere over the rainbowu sevmeme,dinlememe,buralardan gidebilebileceğimi bazen anımsatan birilerine teşekkür olarak ben de diyorum ki.. la vie en rose.. taksimde gece 2de iyi gider..
gitmez mi be tuğba hem de nası gider..
somewhwere over the rainbowun ayrı bi yeri var bende biliyorum sende de olduğunu. belki başka bi dünyada karşılaşırız sevdiklerimizle yine yeniden ne dersin.
Yorum Gönder