kayıp ruh

amma olmuş buralara uğramayalı. aslında yazacak bir şey olmadığından da değil. biraz üşengeçlik biraz savsaklama.

yine durup dinlenme ve başta kendim olmak üzere herkese uzaktan bakma dönemim gelmiş. ki bu uzun vadede oldukça rahatsızlık verici olabiliyor. aman boş ver bunu dediğin bi durum veya davranış birden akıl almaz bi şekilde önüne çıkıp yolunu kesebiliyor. e yolun da kesilmeye müsaitse olacakların önüne geçemezsin haliyle.

şans tanımak nedir ki bi insana. ne bu havalar yani. ona şans tanıdım ama kendi kaybetti gibi cümleler havada uçuşuyo kimi zaman. kim kime şans verdi ki? karşılıklı bir durum gibi geliyo bu bana artık. o seni kaybederse sen de onu kaybedeceksin. madem kaybetmek sorun yaratmıycaktı o zaman biz çok iyiyz şöyleyiz böyleyiz tavırları neden ki.

yazının resmen ana fikri ya da anlatmaya çalıştığı bi şey yok yalnız. artık kim ne kadarını sever, ne kadarını anlamak isterse onun olsun hepsi.

zaten şu ara çok anlamsız geliyo her şey. neye başlasam hevesim kaçıyo her zamanki gibi. bi değişim değil söz konusu olan yani. ne zaman uzun süreli bir şeylere el atmaya kalkışsam yarım kalmadı ki. çok istisnadır. o istsnalar da başarı addedilebilir. o yüzden pek başaralı görmeyişim kendimi. sıkılmadan yaptığım şey sayısı öyle az ki. yine karamsar bi yazı oluyo. iyisi mi fazla uzatmiyim psikolojim de sağlam kalsın. sabah sabah kahvemin tadı da kaçmasın.

görüşürüz blog. yine dönüp dolaşıp sana geliyorum zaten..