eskiden sınavdan düşük not alınca kalbim sıkışırdı sanki, mideme de bir haller olurdu.  o notu babama nasıl açıklayacağımı kurar kurar durudum. gerçi söylediğimde hiç savunamazdım kendimi. "ama baba yaa herkes kötü aldı.". bu cümlenin üzerine "en yüksek not kaç" sorusu ya yalana sevk ederdi beni ya da mağlubiyet ağlak ağlak odama yollanmama sebep olurdu.

yani eskiden, yani küçükken biz, en büyük korkum buydu. şimdiki korkularımın yanında bu ne kadar minicik kalıyorsa da; o zamanlar dünyanın en büyük derdi bendeydi o notla, emindim.
şimdi de dertlerim var. ama biliyorum dünyanın en dertlisi değilim. bunu bilsem de öyleymişçesine üzülebiliyorum bazı bazı. demek ki seneler çok da bir şey katmıyor bilinç altımıza.
ayrıca çalışmanın şu ana kadar bana söylettiği en önemli cümle: kısa yoldan nasıl para kazanırım of, böyle hayat mı geçer!