sorgu

ben ne zamandır, hadi onu boşverdim de.. ne sebeple bu kadar mutsuzum? gercekten de ben neden bu kadar mutsuzum? hele ki her şey bu kadar yolundayken ya da öyle görünürken. ben ne zamandır bu kadar umutsuzum? esas soru bu olmalı galiba. umutsuzluktan hep bunlar. hayaller bile bu kadar flu iken gerceklerini yaşamak beni çok zorluyor. ben ne zamandır bu kadar uzağım kendime? neden hiç anlaşamıyoruz biz? burası çalıştığım yerden geldi bak. çünkü dinlemiyorum ben. herkesi dinliyorum, dinliyorum da bı kendimi dinlemiyorum ben. bazen dinler(miş) gibi yapıyorum sadece. ama o sayılmaz zaten. çok sıkılıyorum bu taşınması gerekenlerden. rollerden çok sıkılıyorum. egolardan çok rahatsız oluyorum. bu kadar mutsuzluğun en büyük sebeplerinden o çünkü. kendi egomu da yok etmek istiyorum ama o kadar mutsuzum ki.. o kadar isteksizim ki yasamaya kolumu bile kaldıramıyorum bazen. hayata dahil olacağım diye odum kopuyor çünkü, ondan. egolar olmasa sevimsiz hayatlarımıza takılıp kalmazdik oysa. burda kalma sebebi hep bı hesap verme ya da o ne der korkusu değil de ne? ne ya gercekten ne? bu icinden çıkılmaz hengâmede boşluklardan boşluk beğenmek niye? boşlukları doldurmak istiyorum artık.. hayatta kalmak için daha çok sebep istiyorum. biliyorum az değil, hele ki kolay hiç değil. ama en azından istiyorum.. ne istediğimi bir süre de olsa biliyorum. lütfen artık ikilemlerimde boğulmayayım ben. lütfen artık sabah uyandığımda -en azından bazı günler-yasamak güzelmiş gibi gelsin. lütfen..