ihmalkâr

hiç öyle arkadaş canlısı gibi durduğuma falan bakma. aslında çok ihmalkar bi tipim biliyo musun. ihmalkarın "a"sının üzerinde şapka olmalı bi de aslında. tdk şapkayı geri getiriyomuş. bu süper ekstra önemli bilgiyi de paylaştıktan sora devam edelim.. ne diyodum. heh bak şimdi biz iyi arkadaşız ya gün olur da farklı yerlere savrulursak bugünlerimize güvenme. dedim ya ihmalkarım diye.

bir ararım iki ararım, üçüncüde unuturum. kesinlikle kötü falan değil, berbat bi özellik. çünkü ben hayatıma yeni insanlar sokmaya çok alışmışım. bu durum uzun süre böyle giderken ve ben kendimi sorgulamazken bir süre sonra öyle bir patlak veriyo ki inanılmaz gerçekten. fazla özlüyorum çünkü birden o ihmal ettiklerimi. eskiden hayatımın neresinde olduklarını hatırlıyorum habire, çok üzülüyorum. nerdeler ya diyorum kendi kendime, yine naaptın ceren?

sonra telafi aşaması başlıyo. ama arkadaşlık işteş bir fiil aslında. yani sen istediğin kadar çabala eğer karşı taraftan götürdüklerinin miktarı sandığından da fazlaysa affetmiyo, niye etsin ki. tabi bazen bu benim için de geçerli, niye affediyim ki? kimse bulunmaz hint kumaşı değil, birileri her daim geliyo ve gidiyo önemsiz ve aslında tekdüze hayatlarımıza. ve bazen isteyerek ya da istemeden bir arkadaşlık defteri kapanmış oluyo. kimse için allahm kesinlikle ayrılmayız biz diyemiyorum. daha önce dedim ve soğuttum çünkü kendimden.

sevdiysem çok seviyorum, soğuduysam belli ediyorum ve bu rol yapmayış aramızdaki bağları koparabilir bir gün. beni değiştirmeye çalışma sadece kabul etmeye çalış olur mu. bil ki eğer gerçekten seni seviyosam ben ayaklarına da kapanırım, yalvarırım da eskisi gibi olalım diye..
ama değiştirmeye çalışma. denedim, denediler, olmadı.

keşke olsaydı..