hı?

hayatındaki insanlara güveniyo musun?

güvendiklerin varsa aralarında, ne kadar bi güven duygusu bahsettiğimiz?

yüzde yüz güvenirim lan yer yarılsa da bu insan benim kötülüğümü düşünmez, arkamdan konuşmaz, kuyumu kazmaz, yalan söylemez veya bunlara benzeyen biçok saçmalığı yapmaz diyebileceğin biri ya da birileri var mı hayatında?

eğer yoksa; üzgünüm ama ters giden bi şeyler var sanki. anne baba dışında hayatına soktuğun hatta merkezleşen kimseler yok mu şimdi ?

aslında anlaşılabilir bi şey biliyo musun.. olabilir yani. hatta en doğrusu bile olabilir. güvenmemek bi savunma mekanizması bana kalırsa ve bunu delememiş olabilirisn.
ama olmuyo mu ya? hani gardının düştüğü, yanında kedi gibi olduğun ya da deli gibi kavga edip sonra hiçbi şey olmamış gibi yaptığın, barışmak için kelimelere ihtiyaç duymadığın çünkü küs kalmanın seni bitirdiği, seni senden iyi bilen, gören, duyan, seven.. bi kişi bile yok mu?

hadi git o kişiyi bul diyecek durumda değilim emin ol ki. sadece onu bulup sonra da kazık yediğindeki psikoloji ilgilendiğim. yersen..

neyse ben kendimi deşifre etmiyim sevgili blog. bi ara konuşuruz. bye.