dolunay var bugün

hiç değişmiyorum ben. tabii dışardan belki öle görünmüyo olabilir. ama kendi değişimimi fark edemiyorum.

hala camdan bakıp gelen geçeni seyretmeye bayılıyorum mesela

hala bağırarak konuşuyorum ama bunu fark edemiyorum

hala aynı şeyleri giymek sıkmıyo beni hatta hoşuma bile gidiyo

hala tırnaklarımı yiyorum

hala aynaya bakmayı seviyorum

hala geç yatmayı marifet sayıyorum

hala dostlarım sonsuza dek yanımda kalacak gibi geliyo

hala odamı toplamadığım için annemle kavga edebiliyorum

hala otobüste insanları süzen insanları süzüyorum

hala kıskancım

hala çok zor ağlıyorum

hala köpek alma hayalleri kuruyorum

hala bi müzik aleti çalmak istiyorum

hala mutsuzken mutlu gibi yapabiliyorum

hala ne istediğimi bilmiyorum

hala denize gidince kumu kazıp su çıkartıyorum..

böle uzar gider bunlar..

hep aynıydım ben işte. değişim beni o kadar zorluyo ki.. ama herkes değişir di mi. elinde olarak ya da olmadan. belki o kadar da kötü bi şey deildir?

not: listeye bi şey eklemek isteyen varsa çekinmesin :)