neden böyle oldu diye soran taraf olmaktan sıkılmıştım. hatta tam da umrumda değil modlarına girer gibiydim. bu kadar zor muydu. bu kadar zor mu olmalıydı bi insanı hayatından çıkarmak. bu kadar çok anıdan dolayı mı silinmiyodu o yoksa sadece boşluğu dolmadığından mı. acaba boşluğunu doldurmaya çalışmak hata mıydı? çünkü dolmadığını görmek daha bi acıttı sanki. acaba hayatına devam edebiliyo mu kaldığı yerden. hiç sızlıyo mu içi. ya da sızlıyo mu hala?
bilmiyorum ki.. ders mi oldu bu şimdi bana, ona, bize. böyle bi ders almasak olmaz mıydı. hayat bu şekilde mi öğretmeliydi bunu. o mutlu olmak için bizden vazgeçmeli miydi illa ya da biz onu cezalandırmak için mi uzaklaşmıştık sanki. herkesin bir yerlere savrulduğu o konuşmayan, içine atan ve derinlerinde bi sürü şey kuran insanlardan olmasaydık keşke. her şeyi pat diye yüzümüze haykırabilseydik taa en başından. yani inanamıyorum kendime. nerdeyse bir sene olacak. hala üzülüyorum. dost kaybetmek çok yakıyomuş.. az dostunuz varsa ama çok anlamlılarsa anlarsınız biliyorum. dost kaybetmek çok yakıyomuş iyi tutunun onlara. sanki hiç bırakmayacakmış gibi sizi ama bir o kadar da yarınınızın garantisi olmadığını bilerek tutunun. o kadar garip ki ertesi günü bilememek. saatlerimiz saatlerimizi tutmazken bir sonraki haftayı tahayyül etmeye çalışmak öyle komik ki.
hayat o kadar zor muydu be esra? atılır mıydık oyundan benzemezsek onlara? bak atıldık.. umarım bu yazıyı hiç okumazsın. iyi geceler herkese..
0 yorum:
Yorum Gönder