yok yanlış anlaşılmasın. öyle depresif bi halde falan değilim. umutsuzluk sadece bu bendeki. düşünüyorum da beni umutsuzluğa iten şeylerin başını bilinmezlik çekiyo aslında. derslere, insanlara, kendime, geleceğime karşı hissettiğim o kocaman bilinmezlik. bazen istiyorum ki kontol bende olsun. ne olursa olsun sonunu, sonumu  görebileyim. ama hiç de öyle olmuyo. bazen yapmadıklarım bazense nedensizce yaptıklarım hiç peşimi bırakmıyo.  umursamaz olayım diyorum olmuyo, umursayayım diyorum çok sürmüyo. cendere benzetmesini kullanmak istemezdim kendime karşı ama gerçekten bazen böyle hissediyorum. sıkışmış gibi. bi türlü kurtulamayacakmış gibi. ne derdin var ki derdim ben olsam kendimle dertleşen. o değil de hiç mola alamıyo muyduk bu hayatta?