annem hayal kurmadığımdan yakınıyor bazen. eskiden böyle değilmişim ben. hayallerim, inandıklarım varmış. ne kadar haklı aslında düşününce. ilk söylediğinde savunma mekanizmam devreye girmişti, bir kenara atmıştım tüm o sözlerini. tam tozlanmaya yüz tutmuşlardı ki.. yeniden çıkarıp baktım da.. ne kadar haklı. gerçekten..
ben eskiden hayal kurardım. hem de çoğu imkansız şeylerdi hayallerimin. ama daha mutluymuşum öyle. hayal dünyam beni sarıp sarmalıyabiliyormuş yalnız kaldığım zamanlarda. şimdiyse öyle mi.. hayal olmazsa hayal kırıklığı  da olmaz dedi birileri. inanıp peşlerinden gitmişim meğer. hayal olmazsa hayal kırıklığı olmaz belki ama bu sefer de içimde kırılmaya başlayan bir şeyler var. onları ne yapacağız peki?