bazen hastalıklı bir yapım olduğunu düşünmüyor değilim. arkadaşlar, daha da önemlisi dostlar mevzu bahisse eğer. ne yapacağım belli olmuyor. bazen ılımlı yaklaştığım bi konuyla ilgili aniden patlayabiliyorm. dedim ya. bu da benim hassas noktam. hepimizin hassas noktaları yok mu sanki.. deyip geçiştiremiyorum. ama neyse ki etrafımda anlayışlı insanlar var. belki de böyle olduklarından bu kadar seviyorum onları, bu kadar yakınlarıma yaklaştırabiliyorum. aslında hepimizin çelik yelekleri yok mu sanki. kurşun bile işlemiyor izin vermezsek ama en güzeli isteğimizde çıkarmak o yeleği. bi kenara koymak ve o insana güvendiğimiz sürece de hiç giymemek. çok yanlış yaptım hayatta. hala da yapıyorum. ama neyse ki çelik yeleğimi bıraktığımda kenara, çok pişman olmadım. insanları tanıyabiliyorum galiba artık. yani biraz da olsa. en azından hala güvenebiliyorum, şans verebiliyorum.. hala güvenimi sarsmayanlar var çünkü. sizi seviyorum. hep sevmeyi umuyorum..